در بین سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۹، یک نفر از ۲۹ مرکز مالی در بوداپست سرقت کرده است. بانک‌ها، دفاتر پستی و حتی آژانس‌های مسافرتی قربانی اعمال مجرمانه و دیوانه‌وار او بوده‌اند. پلیس هیچ سرنخ و امیدی برای پیدا کردن او در طول این شش سال نداشته است. تنها نشانی که از او در صحنه‌های جرم باقی می‌ماند، بویی خاص و متمایز است که همین امر باعث شده تا در رسانه‌ها به او لقب «راهزن مست» داده شود.

یولی جوان پس از از دست دادن والدینش، از اتحاد جماهیر شوروی به زادگاهش بوداپست بازمی‌گردد. او که از زخم‌های گذشته آسیب دیده، در حالی که با عمه و مادرخوانده‌اش ماگدا دیدار می‌کند، شبح سرکوب دوران استالین او را رها نمی‌کند.